Hospice De Luwte De Luwte Thuis


Hospice De Luwte in Soest

Leven in de Luwte

Geplaatst op 20-12-2012.

Henk is een echte Feyenoordfan, aan de muur hangt een shirt en ingelijste boodschap van de technische staf en de selectie. Hij is als gast bij ons in het hospice en ik vraag hem hoe dat zo is gekomen. Hij praat veel en zijn stopwoord doet me aan mijn moeder denken ”hoe heet het uh” ik hoor het haar nog zo zeggen. Maar nu zegt Henk het. “Ik was ziek en kreeg allerlei onderzoeken, eerst een echo en een scan en toen Het Gesprek. Alvleesklierkanker, zei de dokter, en dat kwam behoorlijk aan. Ik was met mijn vriendin en we hebben direct geprobeerd familie te bellen maar er was niemand thuis. Later heeft mijn vriendin de familie gebeld, het was 1 maart. Ik was thuis maar durfde niet alleen onder de douche, ik kreeg wel thuiszorg maar het was al snel niet genoeg en de huisarts noemde het hospice. Ik heb bij de lokale krant gewerkt en kende zodoende het hospice, wist ook dat het voor mensen was in de laatste drie maanden van hun leven. Dat was schokkend want zo zie ik dat niet in mijn geval. Ik heb het hier geweldig, moest een paar dagen wennen aan de omgeving maar nu kan het niet beter. Iedereen is goed voor me en ik word verwend en kan alles krijgen wat ik wil.

Die handtekeningen van Feyenoord, daar heeft mijn nichtje voor gezorgd, ik was ontroerd en heb haar geknuffeld. Ik kon niet vaak naar wedstrijden, daarvoor verdiende ik te weinig maar ik ging wel elk jaar met mijn broer naar de open dag. Ik zat te huilen voor de T.V. toen ze de Europacup 1 wonnen. Ik lig hier te wachten tot ik de pijp uitga, de mens wikt maar God beschikt. Ik laat het allemaal over me heen komen, dat kan ik goed. Op mijn rouwkaart komt het logo van Feyenoord, dat hebben we allemaal al besproken met de uitvaartondernemer.” Henk heeft een vaste kring van betrokken mensen om hem heen en krijgt vaak bezoek. Laatst waren hier de burgemeesters van Soest en Baarn op bezoek en ze zijn ook even bij Henk op de kamer geweest. Zijn kleinzoon was er op dat moment ook en vertelde dat hij later ook burgemeester wilde worden. De burgemeester van Baarn had toevallig zijn ambtsketen nog in zijn zak. Hij deed hem bij het jongetje om en vol trots was hij even burgemeester: burgemeester van de kamer van opa.

Henk ziet er oneindig moe uit maar als ik hem vraag of hij moe is, kijkt hij me verwonderd aan: “moe? Ik ben helemaal niet moe!” En ik bedenk me weer eens voor de zoveelste keer dat het er voor ons vaak zo anders uitziet dan het voor de persoon in kwestie aanvoelt. Blijven vragen dus en niet zelf gaan invullen, dat is en blijft het devies. Geen woorden maar daden lijkt voor Henk niet meer op te gaan maar er blijft genoeg over. Hij geniet van de vogels, van het bezoek en van de goede zorg die hij krijgt. “ Ik krijg alles op tijd en als ik het op een andere tijd wil, is het ook goed, ik ben blij dat ik hier ben.”


Column overzicht
Webdesign en sponsoring door RETO Copyright 2019, Stichting Hospice De Luwte