Hospice De Luwte De Luwte Thuis


Hospice De Luwte in Soest

Januari: voel de stilte

Geplaatst op 01-01-2010.

Voel de stilte
Kijk het aan; ons lot
Deel wat niet te delen valt
Er zijn mensen om ons heen

Hessel zijn ouders hebben een manege in Brabant, hij leerde dus al vroeg rijden en vooral; springen. Hij is er goed in en al snel is duidelijk dat daar ook zijn toekomst ligt;
Hessel wordt, en is eigenlijk al heel vroeg, een echte springruiter.
Hoe moeilijk moet het dan ook zijn als zijn ouders gaan scheiden; zijn vader heeft iemand gevonden waar hij meer van houdt dan van de moeder van Hessel. Zijn moeder gaat ergens anders wonen. Nu is het vaak zo dat een kind met zijn moeder mee gaat maar bij Hessel’s vader zijn de paarden en ligt zijn toekomst als springruiter en na rijp beraad wordt besloten dat hij bij zijn vader en bij de paarden blijft. Moeder en zoon moeten elkaar een stuk loslaten en dat doet zeer. Vader en zoon vallen samen in de springruiterij en zijn twee handen op één buik. Als Hessel elf is, volgt zijn moeder de liefde naar het midden van het land en er zit anderhalf uur reistijd tussen hen. Zij hebben een goede band en zien en spreken elkaar veel. Wanneer Hessel, die problemen heeft met de nieuwe vrouw van zijn vader, het te kwaad heeft thuis belt hij zijn moeder; zoekt en vindt steun bij haar. Als hij 14 is, krijgt zijn moeder een dochter en heeft hij dus een klein zusje. Omdat bij dit meisje de zaken niet vanzelfsprekend gaan, heeft moeder hier haar handen vol aan. Met Hessel gaat het zoals verwacht; hij wordt een veelbelovende en bekende springruiter en heeft inmiddels een leuke vriendin. De gemaakte keuzes bleken dus de juiste.

Vrijdagavond 6 november 1998, om kwart over negen om precies te zijn, ligt Kathy op bed tv te kijken, als de telefoon gaat: het is de vrouw van haar ex-man en ze brengt schokkend nieuws. Hessel en Mieke hebben een ongeluk gehad met de auto, Mieke is zwaargewond en Hessel is dood. Het is onbekend waar ze zijn en pas de volgende middag kan ze hem zien. Hij ligt dan al in het mortuarium en is al heel erg dood; terwijl zij hem nog zo graag had gezien toen hij net was overleden; nog warm was, nog wat kleur had… Ze blijft bij hem en de vrouw die haar opvangt in het mortuarium is een goede vrouw die de juiste dingen zegt. En daar ervaart Kathy wat het waard is dat je de juiste woorden spreekt op het juiste moment en dat je soms ook gewoon maar je mond houdt. Hessel wordt begraven in de Grote Basiliek van St. Pieter. Als Kathy dit vertelt, 11 jaar na de dood van haar zoon, komen als vanzelf de tranen; al die jonge mensen, al die vrienden, al dat verdriet. Ze vertelt dat ze, in de jaren dat Hessel niet meer bij haar woonde, regelmatig dezelfde nachtmerrie had: “ er is een donkere storm met hoge golven, het gaat heel snel van dag naar nacht. Mijn kind, of kinderen zijn weg en ik kan ze niet vinden”. Was het een waarschuwing?

Kathy overleeft op structuur, daar bijt ze zich in vast en ze neemt al snel het besluit; ik ga overleven. Dit, en schreeuwen- haar wanhoop uitgillen in de natuur- daar waar niemand haar hoort, zijn naam roepen, telkens weer. Alleen.
Zij werkt nu bij ons als zorgvrijwilliger, zij heeft nog contact met Mieke, met wie het na een lange weg weer goed gaat. Kathy is gelukkig met een andere man.
Zij deed een belangrijke ontdekking: “wij mensen hebben het vermogen om te herstellen en dat is prachtig!”.
Wij zijn blij met dit inzicht en met haar.

Marja van der Vorst is coördinator van Hospice De Luwte. Het hospice is bereikbaar via tel. 035 6039450 of 0630 087779 (coördinator). E-mail info@hospicedeluwte.nl. Zie ook de website: www.hospicedeluwte.nl


Column overzicht
Webdesign en sponsoring door RETO Copyright 2019, Stichting Hospice De Luwte