Hospice De Luwte De Luwte Thuis


Hospice De Luwte in Soest

Emoties

Geplaatst op 01-04-2013.

We hebben de afgelopen tijd, gedurende een aantal weken, 3 mannen tegelijk in huis gehad. Dat geeft een heel andere sfeer dan wanneer er meer vrouwen in huis zijn. Het is wat rustiger, gemoedelijker zo u wilt . Eén van de mannen gebruikt zuurstof en hangt hier, terecht, ook erg aan en als hij denkt dat het niet in voldoende mate voorhanden is, maakt dit hem angstig. Hij hoeft niet bang te zijn want het is er altijd. Eén van de andere mannen heeft acuut, onverwacht en per direct zuurstof nodig .De verpleegkundige is dit aan het regelen en meneer volgt dit op afstand en zegt uiteindelijk: “we delen wel, ik neem wel minder zodat hij ook zuurstof krijgt”. Is dat prachtig of niet? Iemand aan het einde van zijn leven, bang om gebrek aan adem te krijgen, is bereid om over zijn eigen angst heen te stappen en te delen zodat de ànder niet bang hoeft te zijn. Toen die ander, een paar weken later,  dood ging, was meneer op de kamer tijdens het afscheid en we hebben dit voorval genoemd om hem te laten voelen dat we hebben gezien en gehoord en dat het goed was.

Het afscheid dat de overledene bij ons kreeg, bleek ook het enige afscheid te zijn dat er zou komen. Dat gebeurt niet vaak maar in dit geval dus wel. Soms loopt het zo dat alle mensen die ooit om je heen stonden, er aan het einde van je leven niet bij kunnen of willen zijn. Daar gaat vast en zeker heel veel aan vooraf. Wat, dat weten wij niet en hoeven wij ook niet persé te weten. We hebben gezorgd dat het een mooi en waardig afscheid werd, juist omdat wij niet weten van het hoe en waarom en we vrij en onbevooroordeeld kunnen blijven. Zijn bezittingen pasten op een dienblad, waar ze dan ook altijd lagen. Tijdens het afscheid bedacht ik me dat een dienblad met bezittingen net zoveel waard kan zijn, en misschien zelfs wel meer, als een huis vol bezittingen met een paar auto’s voor de deur. Het leert ons weer te relativeren.

De dag na het afscheid, die de dag voor mijn vakantie was, zat ik nog even na te kletsen met een van onze jonge vrijwilligers; Vivian. Zij had nog een poos bij hem gezeten in zijn laatste uren en daar hadden we het over. Hoe dat is en hoe dat je soms kan aangrijpen. Ze was er rustig onder en had het fijn gevonden om bij hem te zitten “er was rust, het ging als vanzelf en ik hoefde niets”. Toch was ze plotseling in tranen, nu ja, haar hormonen barstten uit in een ongecontroleerde vreugdehuil, ze leek er zelf niet zoveel over te zeggen te hebben. Al snel werd duidelijk waarom: ZWANGER! En zo hebben wij voor het eerst in ons zesjarig bestaan een zwangere vrijwilliger. En dat vind ik nou weer zo bijzonder. Dat ze het op dat moment met mij deelde, dat ze direct vertelde dat ze wel in het hospice zou blijven werken èn het idee van begin en einde. Ze mag zelf kiezen hoor maar ik hoop dat we haar mogen zien groeien!


Column overzicht
Webdesign en sponsoring door RETO Copyright 2019, Stichting Hospice De Luwte