Hospice De Luwte De Luwte Thuis


Hospice De Luwte in Soest

Onbaatzuchtigheid

Geplaatst op 01-02-2010.

is de bereidheid om iets bij te dragen zonder er zelf baat bij te hebben.

Eén zin, één simpele, korte definitie die alles omvat: zonder er zelf baat bij te hebben.   Waarom is het toch zo moeilijk om gewoon iets te doen met als enige reden dat je iemand ten dienste wil zijn en daarvan wil leren en je er gewoon goed door wil voelen.  Ook als niemand het hoort of ziet en zonder het te koppelen aan jouw naam en dus aan jouw persoon. Alleen jijzelf die dit weet en die daar voldoening uithaalt;  er een beetje gelukkig van wordt.  Ik kan me nog als de dag van gisteren herinneren dat ik in een zeer grijs verleden hoorde dat iemand die mij lief is, geldproblemen had. Ik was met een zus en samen besloten we een envelop met geld neer te leggen en wat ons betreft hoefde er geen woord over gezegd te worden. Daarbij: degene om wie het ging wist dat alleen wij in huis waren geweest dus er bleef ook niets te raden over. Zo gezegd zo gedaan: zuurverdiende centjes in een envelop en weer weg. Het is gek maar er staat mij nog heel goed bij hoe ik toch telkens wachtte op iets, al was het maar een knipoog of een nog kleiner teken van (h) erkenning. Nog weer later toch een zekere irritatie; “ja, hoor eens, het is een hoop geld. Je kunt toch in elk geval laten blijken dat je het hebt gevonden”. Tja, ik wilde dus gewoon wèl bedankt worden en het misschien ook nog, enigszins nonchalant, aan een ander vertellen. Kortom ; ik wilde gezien worden in wat ik deed, zeker nu ik iets “goeds” deed!  Ach, nu ben ik al zoveel ouder en wijzer en nu schaam ik me een beetje met terugwerkende kracht voor mijn reactie van toen.  Want waarom was het niet genoeg om de voldoening van het geven te smaken. Maar ik weet maar al te goed hoe moeilijk het is om iets aardigs te doen voor iemand zonder direct als individu gezien te worden, immers: ook in het Hospice vragen we dit van de mensen die er werken. Als je persoonlijke waardering, waardering op naam wilt dan is dit niet de plek om te zijn. De gasten en hun familie moeten geen energie hoeven steken in het onthouden van namen maar moeten zich verzekerd weten van een stroom lieve, anonieme mensen die er samen voor zorgen dat ze het goed hebben in ons huis. En dààr moet ook de waardering uit gehaald worden, uit het gevoel van saamhorigheid dat dit oproept: ik help jou en daarmee help jij mij.

Marinus van den Berg zegt het zo mooi in een van zijn gedichten:
 
Als mijn laatste dagen komen

wil jij vreemde

dan een veilige vertrouwde

vreemde voor mij zijn


Niet bij naam genoemd, niet omschreven hoe je er uit ziet. Nee, veilige vertrouwde vreemde. Dat durven zijn zodat degene die afscheid neemt van alles en iedereen, dit in alle rust kan doen. Omringd en gesteund door zijn lieven en de mensen die bij en in zijn leven hoorden, gekend bij naam . En door ons; samen één veilige vertrouwde, anonieme vreemde. Dan zijn we pas echt de gast ten dienste…en dus onszelf.

 


Column overzicht
Webdesign en sponsoring door RETO Copyright 2019, Stichting Hospice De Luwte