Hospice De Luwte De Luwte Thuis


Hospice De Luwte in Soest

Emma

Geplaatst op 11-05-2013.

Ze komt vrolijk maar enigszins behoedzaam binnen. Ze aarzelt wat: naar binnen in de huiskamer kijken of direct naar de kamer van papa? Ze kijkt vragend naar mama die achter haar staat. Ze is tweeëneenhalf jaar oud, heeft een prachtig koppie en komt in het huis waar, zoals ze zegt, “alle mensen ziek zijn”.  Ze gaat met mama de kamer van papa binnen. Mama heeft haar al verteld dat papa nu niet meer ziek is en geen pijn meer heeft.

Als ze hem ziet moet ze giechelen, het ziet er gek uit. Hij ziet bleek en ligt heel erg stil, langzaam loopt ze naar het bed met de onderzoekende blik van een tweejarige.  Voorzichtig raakt ze de dekens aan en voor de zekerheid roept ze hem; ”papa?” H et zet geen zoden aan de dijk en haar aandacht verslapt iets, dan nu toch maar een koekje halen in de keuken. Opa en oma zijn er en er komt nog meer visite. We zitten buiten en ze gaat wat spelen. Af en toe loopt ze naar binnen naar papa, om nog even zijn oog open te doen en ook weer dicht. Ik hoor haar nog eens roepen:” papa”, wel vier, vijf keer achter elkaar. Haast tot ze zeker weet dat hij het echt niet meer doet.  Ze haalt zijn handen uit elkaar en moet erg lachen als zijn arm een beetje omvalt. “Dit is grappig, he mama? Gelukkig vindt mama het inderdaad ook wel een beetje grappig. Dan is het afscheid bij papa op de kamer en er wordt een stukje voorgelezen uit Nijntje en met haar volle aandacht luistert ze en eist direct het boekje op. Vooral het plaatje met de traan van opa vindt ze heel erg interessant en ze bekijkt het nog eens en nog eens. Er wordt gehuild bij het afscheid, dat lijkt ze niet echt erg te vinden, hooguit wat vreemd.

Dan gaat iedereen weer buiten zitten, er wordt wijn ingeschonken en langzaam zakt de spanning van de dag, een zware dag. Zo zitten we met elkaar en de sfeer is ondanks alles ontspannen. Een zegen voor haar, denk ik. Hier moet ze het een leven lang mee doen en als ze nu mee mag doen, de dingen op haar eigen manier mag doen, in de veilige aanwezigheid van mama en opa en oma, dan is het een goed uitgangspunt voor de weg die voor haar ligt. Als ze weer richting de kamer van haar vader loopt, ga ik even achter haar aan. Ze gaat niet de kamer in maar ontdekt de draaistoel in het kantoor. Ze draait één keer, twee keer en nog een paar keer op de tweede draaistoel. Ze moet lachen en geniet zichtbaar van het spelletje. Weer in de gang houdt ze nog een keer de opening van de fontein dicht zodat het water alle kanten op gaat. Zoals ook haar gedachten en haar aandacht alle kanten op gaan. Gelukkig maar, zo gaat dat bij kinderen van twee; ze staan niet zo lang stil bij de dingen en fladderen van het een naar het ander. Dag lieve  Emma, ga maar bij mama zitten.


Column overzicht
Webdesign en sponsoring door RETO Copyright 2019, Stichting Hospice De Luwte