Hospice De Luwte De Luwte Thuis


Hospice De Luwte in Soest

Droomland voor een Eemzanger

Geplaatst op 23-08-2013.

Toen hij, met zijn vrouw, bij ons in huis was 5 jaar geleden, voelde hij zich al snel thuis. Hij voegde zich, samen met zijn kinderen, moeiteloos naar het huis en zijn gewoontes en ze waren graag geziene gasten; joviaal en vriendelijk. Wij liepen een poosje met elkaar op. Een moeilijke tijd voor hem, de tijd waarin hij afscheid moest nemen van zijn vrouw. Gelukkig had hij steun van zijn familie en zij van hem en zo was het, ondanks alles, een  mooie tijd.

En nu is het zijn beurt, hij is erg ziek.  Het eerste “feest der herkenning” en het weer bijna thuis voelen, loop ik mis omdat hij komt op de dag die volgt op mijn eerste vakantiedag.

Op de eerste dag die ik weer werk, zit hij in de keuken en de begroeting is hartelijk. Hij is duidelijk ziek en vermagerd maar is ook zo heel erg zichzelf. Het is een beetje raar om te zien dat hij nu zo ziek is en dat het nu om hem draait. Het is iets om trots op te zijn om te merken dat dit gezin het fijn vindt om weer bij ons te zijn.

Ik realiseer mij hierdoor dat de mensen die bij ons in huis zijn geweest, een beetje bij ons zijn gaan horen gewoon omdat je elkaar niet vergeet.

Meneer heeft 10 jaar gezongen bij de Eemzangers en, helaas in mijn vakantie, kwamen twee van onze medewerkers op het idee om dit koor te vragen om speciaal voor hem bij ons in de tuin te komen zingen. Dat deden ze graag en ze verrasten meneer met een privéconcert van vrolijke liederen. Wat was ik daar graag bij geweest! Hij is nog een laatste keer wezen luisteren naar zijn koor en nu draait hij de cd. Ik zie dat hij voorzichtig in zichzelf meezingt, geluid komt er niet uit, wel emotie. Hij is geraakt. Dat zie je niet vaak aan hem want hij is gewend om anderen niet lastig te vallen en de dingen te nemen zoals ze komen. “Niet zeuren en de regie in eigen hand houden” lijkt zijn motto.

Zijn laatste dagen brengt hij rustig door, zijn kinderen steeds in de buurt. Hij blijft grapjes maken en zijn laconieke, vriendelijke houding brengt hem de tijd door. Hij zit ’s ochtends al vroeg in de huiskamer en geniet van een sigaretje in de tuin. Wel wordt hij steeds stiller, het glaasje wijn waar hij om vraagt blijft onaangeraakt naast hem staan en de sigaret kan hij niet meer zelf aansteken. Bezoek vindt hij leuk en gezellig maar ook daar moet hij nu van af zien omdat hij het niet meer op kan brengen. Zijn kinderen blijven. Verstilde, rustige dagen en dan is het over.

De Eemzangers gaan een eerste tenor missen en het volgende “Droomland” zingen ze zonder hem.

Heerlijk land van mijn dromen
Ergens hier ver vandaan
Waar ik zo graag wil komen
Daar waar geen leed kan bestaan

Wie weet is hij daar al, het wordt hem van harte gegund!


Column overzicht
Webdesign en sponsoring door RETO Copyright 2019, Stichting Hospice De Luwte