Hospice De Luwte De Luwte Thuis


Hospice De Luwte in Soest

Helende tranen

Geplaatst op 26-11-2013.

In de training van nieuwe vrijwilligers is de eerst ronde van de eerste dag altijd hetzelfde. We vragen alle deel nemers van te voren, iets mee te nemen dat symbool staat voor waarom ze in het hospice willen gaan werken.

Aan de hand van het symbool vertelt iemand over zichzelf en zijn motief.

Bij Thea was het motief direct duidelijk: haar zoon, haar zoon die overleed toen hij 28 was. Hij was heel erg ziek geweest en Thea vertelt daarover alsof het gisteren was. Ze had zijn angsten bezworen, zijn wonden verzorgd en zijn tranen gekust. Niet weggekust, dat lukte niet. En ook haar eigen haar tranen waren niet weg te slikken, toen niet en nu ook niet. Zij en haar zoon waren een poosje samen één, door alle zieke dagen, hele erge wonden, angsten en pijn heen, tot het einde. Een aangrijpend verhaal, de foto van haar zoon lag er als stille getuige bij. Een knappe, jonge man.

 Het was nog niet zo lang geleden dat hij overleed dus daar zat best wat twijfel; zou ze het werken in het hospice aankunnen? We besloten van wel en Thea kwam in het hospice als vrijwilliger. Zoals we al hadden gedacht; ze had het vaak moeilijk en soms heel moeilijk. Ze wilde ook steeds weer het verhaal van haar zoon vertellen, hij zat nog in iedere vezel van wie zij was en of ze wilde of niet; het moest gewoon. Het leek haast wel alsof het buiten haar om ging. Ze werd er liefdevol op gewezen en ze deed dan ook haar uiterste best om het verhaal binnen te houden. Het was een lange weg en een bijzondere tijd waarin zij steeds meer vrij werd om het werk in het hospice op haar manier te doen; trouw, steeds zekerder van zichzelf, soms nog aarzelend maar altijd goed voor de gasten.  In plaats van de tranen die lang en vaak hoog zaten, kwam steeds vaker de humor en het lachen tevoorschijn.

Vorige week zaten we met wat mensen aan de keukentafel en we keken terug op de afgelopen jaren. Thea vertelde dat het soms heel moeilijk voor haar was, al die emoties en ook de trainingen die zij niet gewend was maar ze vertelde ook dat ze er veel van had geleerd. “ Op de fiets hier naar toe, zei ik als maar in mij zelf; niet over hem praten, niet over hem praten” Dat hoeft nu gelukkig niet persé meer.  Het is een mooi verhaal. Iets wat zo verdrietig is en wat je zo volledig uit het lood slaat is, als je geluk hebt, om te zetten naar iets anders. Niet minder verdrietig maar wel krachtig. Te voelen dat het leven door gaat en dat je met heel veel vallen en opstaan toch weer stappen vooruit zet. Dat je ontdekt dat je iemand die je verliest of het verlies zelf, geen plek hoeft te geven maar dat je wel doorleeft mèt het verlies en mèt diegene die je verloor; juist met hem.

Ik zie de foto nog zo liggen, zie het gezicht nog voor me en kan nog voelen dat ik toen, heel even, aan mijn eigen zoon dacht; stel je voor…

Voor haar dus dit verhaal, ze werkt al weer vele jaren in de Luwte

Dankzij hem kan zij er op haar manier en met haar verhaal voor de gasten in het hospice zijn: betrouwbaar, zorgzaam en liefdevol.


Column overzicht
Webdesign en sponsoring door RETO Copyright 2017, Stichting Hospice De Luwte