Hospice De Luwte De Luwte Thuis


Hospice De Luwte in Soest

Echtpaar

Geplaatst op 10-03-2014.

 

Voor het eerst in de bijna acht jaar dat ons hospice open is, hebben we een echtpaar in huis gehad.

 Mevrouw was al ziek en stond bij ons op de wachtlijst. En opeens bleek meneer ook ernstig zieken terminaal te zijn en zij wilden graag bij elkaar blijven die laatste periode. Ze waren nuchter en redelijk en zagen het grote voordeel van samen verhuizen naar het hospice.

Op het juiste moment kwamen de twee, tegenover elkaar liggende, benedenkamers leeg en konden ze komen. Het was nog niet eerder gebeurd dat we wisten dat één van de twee niet alleen kwam om te sterven maar ook eerst nog een periode van rouw zou gaan doormaken. Een bijzondere periode brak aan ; mevrouw werd al snel heel ziek en meneer was veel bij haar op de kamer te vinden. Mevrouw zou eerder sterven dan meneer, dat was al snel duidelijk en dat gaf ons de kans om ons hier, samen met meneer en  zijn familie, op voor te bereiden. Ook konden we nog met mevrouw bespreken dat we goed voor haar man zouden blijven zorgen.

Het was een hecht gezin en de twee dochters, schoonzoons en hun kinderen waren veel in huis. Het was voor hen in die zin makkelijk dat ze , als ze bij de een zaten, de andere in de naastgelegen kamer konden zien. Natuurlijk was het ook voor de familie een zware tijd, zij stonden voor een dubbel verlies. De vrijwilligers in huis ondersteunden hen waar mogelijk en de verpleegkundigen waren steeds dicht bij hen in de buurt. Het mooie was dat iedereen zich goed bewust was van de bijzondere situatie en de aandacht en zorg die dit vroeg.

Na drie weken overleed mevrouw en meneer was heel verdrietig maar kon goed worden opgevangen. In de eerste plaats natuurlijk door zijn familie maar ook door de mensen in huis die hem in die drie weken goed hadden leren kennen.

Tijdens het afscheid op de kamer van mevrouw was hij er ook bij, dicht bij zijn overleden vrouw en hij voelde zich gelukkig veilig genoeg om zijn tranen de vrije loop te laten. Hij is met een vrijwilliger naar haar uitvaart geweest en was daar heel blij mee. Toen brak er een tijd aan die hij zoals hij zelf zei: “uit moest zitten tot hij weer naar haar toe ging”. Hij was een beetje in de war maar toen hem gevraagd werd hoe het nou met de kamer moest waar zijn vrouw nu niet meer was, was hij weer de nuchterheid zelf: “gewoon vullen die kamer, terugkomen doet ze niet meer”.

Hij is nog ruim een maand bij ons geweest en hij hoefde in die tijd niet te wachten tot zijn dochters kwamen om over zijn vrouw te praten. Er stond een heel vrijwilligersbestand tot zijn beschikking dat zijn vrouw ook had gekend. Hij gaf zelf wel aan als hij verdriet had en heimwee, wanneer hij hier met iemand over wilde praten en hij maakte ook duidelijk wanneer het weer tijd was voor een lolletje. Hoe bijzonder de situatie ook was, we hoefden er eigenlijk weinig meer voor te doen dan meneer goed in de gaten te houden en hem te volgen. Voor ons dus geen “protocol of speciale richtlijn” voor een echtpaar in huis maar gewoon wat we altijd doen: oren en ogen open en afstemmen op wat iemand vraagt. Het was een mooie tijd.


Column overzicht
Webdesign en sponsoring door RETO Copyright 2017, Stichting Hospice De Luwte