Hospice De Luwte De Luwte Thuis


Hospice De Luwte in Soest

Het is een goede dag, altijd.

Geplaatst op 09-08-2014.

 

 

“Goedemorgen, het is weer een fijne dag!”, schalt het door het huis.

Hij klinkt vrolijk, tevreden en heeft de neiging anderen aan te steken met zijn optimistische kijk op het leven. Hij gaat ontbijten en weet precies wat hij wil; hij geniet ervan en laat dit ook vaak horen. Hij moppert, bij mijn weten, niet of nauwelijks; het lijkt of er een mechanisme bij hem is ingebouwd dat anderen zoveel mogelijk laat meegenieten van het goede en dat het minder goede in stilte draagt. Waren we maar allemaal zo, hij zaait vriendelijkheid en laat somberte en chagrijn overdrijven.

Tijdens een dienst waren er twee mannelijke vrijwilligers en één van hen schrijft in de rapportage: “meneer heeft ruim een half uur pret met ons gemaakt”.  En zo gingen deze twee dus vrolijk naar huis. De krant, een wijntje bij het eten, soms een straffere borrel, alles met mate; hij geniet ervan. Hij is erg doof dus als hij geniet met woorden, zijn wij er allen getuige van. Waar we ons ook begeven, hij praat luid en duidelijk en is niet te missen. Je raakt gewend aan deze zeer luide, goedgestemde en vrolijke woordenstroom. In de avond gaan zijn gehoorapparaten uit en roept hij : “Ik ga nu uit de ether”. En inderdaad, er is dan ook geen communicatie meer mogelijk.

De krant spelt hij van voor naar achteren en als één van de andere gasten een keer zijn krant als eerste leest, krijgt ze de wind van voren! Dat kàn hij dus ook. Ook heeft hij goed door als het met één van de andere gasten niet goed gaat.

Hij is na het wakker worden soms wat in de war maar wat wil je , hij is 91 jaar.

Steeds vaker heeft hij pijn en hij wil wel eens zijn verhaal kwijt omdat hij het soms moeilijk vindt hoe hij er nu aan toe is. Over doodgaan hebben we het niet, hij lijkt dat een onderwerp te vinden waar je misschien wel over nadenkt maar niet over praat. Het is zoals het is. Als de huisarts hem echter vraagt naar de mate van zijn lijden, geeft hij aan dat hij dit als groot ervaart. Vriendelijk en duidelijk. Zijn lichaam gaat veel harder dan zijn geest en dat maakt het lijden ook groot. Hij moet de regie uit handen geven, het gaat niet meer en dat is moeilijk voor hem.

Nu slaapt hij een rustige slaap, de gehoorapparaten zijn niet meer nodig. Hij is niet alleen, er is of een familielid of een vrijwilliger naast zijn bed te vinden. Het is stil in huis en dat is op de een of andere manier gek, je moet er gewoon weer een beetje aan wennen. Hij mag zijn tijd nemen, er is rust om hem heen en ik hoop dat we van hem leren wat hij volgens mij probeert te zeggen. Dat je de keus mag maken om mensen met vriendelijke aandacht tegemoet te treden, het glas in principe als half vol te beschouwen in plaats van als half leeg. Het goede luidkeels te verspreiden en het minder goede wat minder luidkeels en slechts daar waar nodig.

 


Column overzicht
Webdesign en sponsoring door RETO Copyright 2017, Stichting Hospice De Luwte