Hospice De Luwte De Luwte Thuis


Hospice De Luwte in Soest

De hele dag strijd

Geplaatst op 01-06-2018.

De hele dag strijd
Maar soms kan hij er even tussenuit.

Tineke van Pagée - Vrijwilliger bij De Luwte Thuis

GEDOE “Belachelijk dat je dit aan iemand vertelt die je niet kent,” zegt mevrouw de Jong als haar man aan Els, een vrijwilliger van de Luwte Thuis, iets over zichzelf vertelt. Niets wat hij zegt of doet valt in goede aarde bij zijn vrouw. Dan is het tijd om naar bed te gaan. In de huiskamer staat het hoog-laag bed voor mevrouw. Meneer laat Els het appartement zien. Op de slaapkamer vertelt hij dat zijn vrouw naast kanker met uitzaaiingen ook dementie heeft, verzwakt is en uitbehandeld. “Maar ze is de hele dag met mij in strijd,” voegt hij toe. Hij vraagt of Els met uitkleden en tandenpoetsen bij haar wil blijven, het geeft bij hem vaak gedoe. Overdag kan hij haar niet alleen laten en ’s nachts slaapt hij slecht omdat ze regelmatig naar de wc moet en dat niet alleen kan. Vannacht neemt Els het van hem over zodat hij een nacht kan doorslapen. Ook overdag komen er mensen van de Luwte Thuis, nu kan hij weer met zijn vrienden bridgen, er even tussenuit.

JE MOET ERVOOR VECHTEN Als mevrouw met haar rollator in de slaapkamer komt trekt ze een la open. “Alles ligt op de verkeerde plek,” roept ze uit. “Die bh hoort hier te liggen!” Ze duwt hem op de juiste plek en gromt van woede. Els vertelt dat zij het ook irritant vindt als de vaat in de verkeerde kast staat. Mevrouw gaat op het bed zitten om zich uit te kleden. “Je mag er best bij blijven hoor,” zegt ze, “ik ben heus niet preuts.” Els gaat naast haar zitten. Mevrouw laat zien dat ‘die verzorgsters’ haar kleren zo maar over een stoel gooien. Zij is netjes, zo is ze altijd geweest, zo wil ze dat het gebeurd. Ze vouwt haar kleren keurig op. “Ik wil alles zo lang mogelijk zelf doen”, zegt ze en Els geeft haar groot gelijk. “Maar je moet er wel voor véchten hoor, anders ben je een dóetje!” In de badkamer poetst ze haar tanden en wast haar gezicht. “Dat ik drie keer naar de wc moet is ècht overdreven.” Wild smeert ze Dove crème op haar gezicht. “O,” zegt Els, “maar ik moet ’s nachts ook een paar keer naar de wc hoor.” Daar fleurt mevrouw van op.

HET DOET TOCH PIJN Terug in de slaapkamer pakt ze een flesje parfum van haar nachtkastje en spuit een vleugje in haar hals en achter haar oor. Dan staat ze stil, kijkt naar het bed, klopt erop en zegt: “O, wat zou ik graag weer in dit bed slapen bij mijn mannetje.” Els ziet nu een andere vrouw: een lieve vrouw. Ze is alleen de regie kwijt, machteloos en bang, beseft Els. Haar man blijkt wel te weten dat ze door haar ziekte zo tegen hem tekeer gaat. “Maar,” zegt hij, “het doet toch pijn.”

Die nacht zit Els in een tuinstoel in de keuken want mevrouw wil niet dat er iemand in de kamer zit als zij slaapt. Ze voelt zich dan bekeken.


SERIE
Dit is de eerste in een serie maandelijkse verhalen waarin Tineke van Pagée vertelt over de lotgevallen van vrijwilligers bij De Luwte Thuis en Marja van der Vorst over Hospice De Luwte.

 

 


Column overzicht
Webdesign en sponsoring door RETO Copyright 2018, Stichting Hospice De Luwte