Hospice De Luwte De Luwte Thuis


Hospice De Luwte in Soest

De dood

Geplaatst op 01-10-2018.

Column van De Luwte

Marja vd Vorst,

directeur van Hospice De Luwte &

De Luwte Thuis.

Jong of oud, plotseling of aangekondigd,

er zijn vele manieren

waarop wij met de dood worden

geconfronteerd. In het hospice

komt vooral de aangekondigde

dood aan de orde, immers: vóór

iemand bij ons komt is er al een

periode van ziekte aan voorafgegaan,

maar soms ook heeft

de aankondiging nog maar net

plaatsgevonden.

Bij ons, omstanders, roept dit allerlei

verschillende gevoelens

op. Jong roept altijd direct schrik

op; we verwachten niet dat jonge

mensen doodgaan. Een bijna

kinderlijke aanname: oude, zieke

mensen gaan dood. Maar ja jonge

mensen worden ook ziek en soms

wel zo erg dat ze er aan doodgaan.

Midden in het traject dat leven

heet en waar een opbouw in zit;

van baby naar peuter, van peuter

naar kleuter, van kleuter naar puber,

van puber naar jong volwassene.

In elk van deze fasen kan

het noodlot toeslaan, en daar denken

we over het algemeen maar

liever niet aan. En dat is goed te

begrijpen, je wilt je niet verdiepen

in iets dat zeer doet of dat je bang

maakt. Het is goed om na te denken

over de dood, en het is goed

als je probeert elke dag te leven

alsof het je laatste is. Het is verstandig

om na te denken over je

eigen eindigheid, je eigen dood.

Even… daarna mag je gewoon

weer het leven bij de lurven pakken

en genieten. Als de dood zich

aankondigt, is het toch altijd weer

onverwacht en heb je je ertoe te

verhouden, daar ontkom je niet

aan en wij mensen kunnen dat.

Voor de omstanders is het moeilijk;

een plotselinge dood zet je op

achterstand, het kost je soms jaren

om je ten diepste te realiseren

wat er is gebeurd. Een langdurig

ziekbed kan voor de naaste uitputtend

en traumatisch zijn. Het

één is niet makkelijker dan het

ander.

Als mevrouw Bos bij ons wordt

opgenomen ziet ze eruit alsof het

einde helemaal niet nadert. Ze

is monter, loopt kwiek achter de

rollator en praat honderduit. Een

goedverzorgde dame die er veel

jonger uitziet dan de 82 jaar die ze

is. Ze lijdt al langere tijd aan kanker

en op papier lijkt haar dood

dichtbij. Ze krijgt veel bezoek,

haar kinderen komen vaak, en

haar echtgenoot is vaak en zorgzaam

aan haar zijde te vinden. Ik

hoop dat mevrouw niet te vroeg

naar het hospice is gekomen.

Dan vindt er heel plotseling een

kanteling plaats. Ze blijft op bed

en slaapt erg veel, ook krijgt ze

pijn en voelt haar krachten afnemen.

De snelle omslag overvalt

de mensen om haar heen, de verpleegkundigen

moeten vol aan de

bak om de symptomen voor te zijn.

De vrijwilligers zitten vaker aan

haar bed als de familie niet aanwezig

is, en de familie probeert

zoveel mogelijk bij haar te zijn en

staat liefdevol om haar heen.

En dan, binnen twee weken is het

al gebeurd. Mevrouw Bos overlijdt

rustig in het bijzijn van haar man

en kinderen. Meneer Bos blijft

achter en moet verder zonder de

vrouw waar hij 60 jaar mee was

getrouwd en dat doet pijn, hij is

84 en heeft nog maar weinig perspectief

op een nieuw leven.

En dan die jonge mensen, dat jonge

gezin waar je niet aan durft te

denken. Zoveel verdriet om iets

dat in de knop wordt gebroken,

het perspectief is anders maar dat

maakt het niet makkelijker.

Laten we maar vooral genieten

van wat wij hebben.


Column overzicht
Webdesign en sponsoring door RETO Copyright 2018, Stichting Hospice De Luwte