Hospice De Luwte De Luwte Thuis


Hospice De Luwte in Soest

Echte liefde

Geplaatst op 29-12-2018.

De lange, warme zomer ligt alweer even achter ons en de herfst, die laat op gang kwam is ook alweer voorbij.

Het jaar vliegt en we kijken weer terug op een vol en intensief jaar. Er waren heel veel gasten in huis die maar kort bij ons waren en dat betekent dat de zorg intensief is en dat we soms met elkaar moeten rennen om de symptomen voor te zijn.

Mooie verhalen zijn er ook weer te vertellen, zoals over die meneer die ernstig ziek bij ons kwam. Zijn vrouw kwam hem elke dag opzoeken en ze brachten veel tijd met elkaar door. Mevrouw was altijd vergezeld van haar “handtas” waar een klein hondenkoppie uit stak. Hun “kind” waar hij ook altijd direct naar vroeg en waar hij zielsveel van hield.

Het hondje was erg belangrijk voor hen beiden en iedereen in huis kende ook al snel het hondje net zo goed als ze meneer zelf kenden.

Meneer was niet altijd goed te volgen in wat hij zei en soms ook niet in het feit of hij iets wilde zeggen. Ik liep een keer langs hem heen en hij gebaarde mij te gaan zitten, ik deed dat natuurlijk en keek hem vragend aan: ” wat wilt u vragen?”  Nou dat bleek eigenlijk niets te zijn, we bleven elkaar dus nog maar even verwachtingsvol aankijken tot meneer mij vriendelijk toeknikte wat volgens mij het einde van dit onderhoud aangaf. Mijn collega prbeerde een keer te begrijpen wat hij zei en dacht het woord  “voetbal” te horen. “Houdt u van voetbal?” vroeg ze hem, enigszins opgelucht. “Nee, ik hou helemaal niet van voetbal!” brieste hij op een zo duidelijke manier dat het haar verraste.

Meneer zat veel bij de vrijwilligers in de huiskamer en alhoewel hij niet alles kon volgen, vond hij het wel gezellig zo.

Hij werd steeds meer moe en zat uiteindelijk meer slapend dan wakker in zijn stoel.

Toen hij ook nog wat minder naar het hondje vroeg en ook niet meer zo op hem lette als hij er was, gaf dat wel aan dat het minder goed ging met meneer.

Ze brachten veel tijd op zijn kamer door: cocoonen noemden ze dat en mevrouw moest nog altijd erg om hem lachen omdat zij zijn grapjes nog lang wèl kon verstaan.

Toen hij dood ging was zij erg verdrietig maar kon ook al direct terugkijken op een goed leven met haar, altijd grappige en erg zorgzame man.

Het hondje werd overal bij betrokken, en ging, vlak voor het einde, nog even rustig in zijn armen liggen en likte uitgebreid zijn hand.

Bij het afscheid dat wij altijd, op onze eigen manier, nemen van een overleden gast, zat hij rustig aan het bed en leek mee te luisteren naar het gedicht waar we mee afsloten.

Mevrouw beloofde nog dat zij goed voor het hondje zou blijven zorgen en zoals ze daar samen zaten was mooi. “Die redden het wel samen” dacht ik.

 

 

 

 

 


Column overzicht
Webdesign en sponsoring door RETO Copyright 2019, Stichting Hospice De Luwte