Hospice De Luwte De Luwte Thuis


Hospice De Luwte in Soest

Meneer Jansen

Geplaatst op 01-05-2010.

Ik wil u graag vertellen wat voor beeld ik van u heb, niet van hoe u nu bent maar van hoe u was voor u bij ons kwam.

Een jonge man, 41 jaar met een prachtige, Russische vrouw en twee hele mooie kleine kindjes met grote donkere ogen. U woonde met uw gezin in Dubai, een land dat ik mij voorstel als een rijk land met ongekende mogelijkheden en een gouden horizon. En zo zie ik u ook staan, de wereld aan uw voeten, een jonge man in de bloei van zijn leven; voluit genietend van zijn gezin na een dag hard werken. Geluk en zon. Ziekte, kanker; een tumor in de hersenen. U bent bij ons, heeft een groot hoofd van de medicijnen en lijkt niet altijd te begrijpen wat er gezegd wordt, wat er gevraagd wordt. Ik vraag u een keer, zittend aan de eettafel waar we net met z’n allen hebben geluncht,: wat voor werk heeft u gedaan? U kijkt mij aan, er komt geen antwoord, ik wacht want weet dat u tijd nodig heeft. Het duurt en duurt en we blijven elkaar aankijken, zo lang dat het zweet mij een beetje uitbreekt. Ik wacht en denk: hij zit gevangen, het is een gevangene in zijn eigen lijf en ik kan wel huilen. Ik voel de claustrofobie waar ik soms last van heb en vul in hoe het voor u moet voelen… Pas als er een vrijwilliger naar ons toe komt en het wat vreemde tafereel aanschouwt, wordt de lijn verbroken en ga ik weer mijn eigen gang. U roept heel veel op in de periode dat u bij ons bent, u heeft namelijk veel pijn en tijdens de verzorging vloekt u soms en soms slaat u met een driftig gebaar een vrijwilliger van u af: “pleur op!”  En ik snap het zo goed, o wat snap ik het goed en wat zou mijn vocabulaire veel uitgebreider zijn dan de uwe, denk ik, en grover. Al die mensen die u iets willen vertellen, willen uitleggen, vragen, voorstellen, willen laten kiezen. Met zoveel goede wil en zo veel liefde. Het is gek maar ook al zie ik u nog maar zelden: u bent zover dat u niets meer wilt, niet meer naar binnen, niet gewassen en ook niet verschoond, ik voel hoe het met u gaat.  “De schreeuw” van Munch, daar moet ik steeds aan denken: we moeten uw ongeschreeuwde schreeuw horen en hem zonder woorden beantwoorden. Ach hoe moeilijk kan het zijn, wat willen we juist vaak helpen mèt woorden . Terwijl we, met u, naar een ander nivo moeten afreizen. Om de woorden heen, dwars door de woorden heen, achter de woorden langs. Zonder woorden vooral, de communicatie van het hart, u dwingt ons er bijna toe, het kan niet anders meer.

Meneer Jansen, wat hoop ik dat u vindt dat wij het goed doen en dat u de goede intentie voelt en ook de liefde waarmee soms de verkeerde dingen worden gezegd en worden gedaan. U stelt ons op de proef omdat het gewoon zo erg is om te zien. We hebben respect voor u, ook al doet u soms lelijk maar weet u: ook wij zouden het zo graag anders voor u zien. Wij hadden u zo graag een happy end bezorgd maar dit is het; dit is alles wat wij hebben. Ik hoop dat u het weet.

Marja van der Vorst is coördinator van Hospice De Luwte. Het hospice is bereikbaar via tel. 035 6039450 of 0630 087779 (coördinator). E-mail info@hospicedeluwte.nl. Zie ook de website: www.hospicedeluwte.nl

   

 


Column overzicht
Webdesign en sponsoring door RETO Copyright 2019, Stichting Hospice De Luwte