Hospice De Luwte De Luwte Thuis


Hospice De Luwte in Soest

Vriendschap

Geplaatst op 01-06-2010.
Je ouders, je zusje en haar vriend en al jouw vriendinnen zitten in onze woonkamer voor de T.V.  te kijken naar een 8-minuten durend filmpje over jou. Het filmpje is met zorg samengesteld door vrienden en familie. Het begint met foto’s van jou als kind en loopt langzaam zo jouw leven door. Ik val er halverwege in, zit een beetje achteraf en val, op de achtergrond, in iets waar ik slechts toeschouwer van mag zijn.
Met een schok zie ik hoe jij er uit zag, nog maar een jaar geleden. “Wat een leuke meid” roep ik dan ook maar in het wilde weg. En in dat wilde weg blijft het ook gewoon hangen want zij kennen jou niet anders dan als een leuke meid. We hebben net jouw afscheid achter de rug; emotioneel, met al jouw vriendinnen en familie rond jouw bed. Jij ligt daar, zo mooi mogelijk gemaakt maar toch echt overleden. Jouw afscheid stond in het teken van vriendschap; jij bleek namelijk in jouw korte leven daartoe in staat. Vrienden te maken en mensen met elkaar in verbinding te brengen en te houden. Heel bijzonder, sommige mensen moet een heel leven lang moeite doen om een enkele vriend te verwerven en te houden. Jij had er heel veel en ik denk dat je wel een leuk mens geweest moet zijn. Er zijn veel foto’s, op sommigen heb je een biertje in je hand maar op elke foto, niet een uitgezonderd, sta je met een brede lach op je gezicht. Je was dus een levensgenieter. Zelfs op de foto’s waar je vlak na een operatie, kaal en met een schokkend groot luik in je hoofd, staat, heb je diezelfde lach. Je vrienden en familieleden moeten afwisselend huilen maar ook heel erg lachen, ze zijn trots op je! Ik kijk met verwondering, inderdaad een toeschouwer, zoals het ook hoort en ik realiseer me dat ik in deze paar minuten een glimp opvang van wat voor mens je was voor je bij ons in huis kwam.
Je kwam bij ons toen het thuis, waar je alleen woonde, echt niet meer ging en toen jouw ouders en zus de zorg niet meer zelf konden geven. Je kwam binnen als een gezellige, humoristische jonge vrouw. Je was al vier jaar ziek en had dus al de nodige ellende achter de rug. Je ouders, zus, vriendinnen en niet te vergeten hondje Cato, kwamen met je mee. Het voegde allemaal makkelijk en jullie waren vaak in de huiskamer te vinden. Je ouders namen het over waar jij het niet meer kon en heel geleidelijk gaven zij ons aan hoe we het beste met je om konden gaan. Vooral doen wat je leuk vond, ook al kostte het je een hele dag om bij te komen, je had het dan toch maar mooi gehad!
Je vierde bij ons je 33e verjaardag en daarna ging het slechter met je. Uiteindelijk sliep je alleen nog maar en leek je je geliefden de gelegenheid te bieden om zich rustig met jouw naderende afscheid bezig te houden. Toen dat allemaal geregeld was en iedereen was voorbereid, blies je, ’s ochtends om 9 uur heel rustig je laatste adem uit.

En zo was de cirkel rond, aan het einde van die dag kijken we met elkaar naar het 8-minuten durende filmpje over jou. Bedankt, dat we zo dichtbij mochten komen.  Het ga je goed…

 


Column overzicht
Webdesign en sponsoring door RETO Copyright 2019, Stichting Hospice De Luwte