Hospice De Luwte De Luwte Thuis


Hospice De Luwte in Soest

December: Ons tuinhuis

Geplaatst op 01-01-2009.

We hebben het Hospice, daar is al veel over geschreven; daar wordt gewerkt. Door  de gasten, vrijwilligers, verpleegkundigen en verzorgenden en door de coördinatoren.
Daar genieten we van, leren we van, zijn we dankbaar voor maar we lopen er ook butsen op. Daar praten we met elkaar over, aan de keukentafel of in het kantoortje. Dat doet ons goed en meestal gààt het ook goed….tot aan de volgende buts, dan tellen we ze bij elkaar op, die twee butsen, en dan merken we dat die eerste toch misschien wel niet helemàal over was.
Soms geeft die vertrouwde, ons allen zo bekende, keukentafel ons toch te weinig gelegenheid; te weinig tijd om in het reine te komen met het moeilijke dat wij zojuist meemaakten. Huilen we gewoon thuis, toch?
Vanavond hadden we met twaalf vrouwen een gesprek in het tuinhuis. We spraken over moeilijke situaties in het Hospice, volgens de richtlijnen van de verbindende communicatie. Zo open was de opdracht en al snel werd de eerste moeilijke situatie ingebracht. Hij liet zich verpakken in veel woorden en werd opgevangen door direct aangedragen, verschillende oplossingen. De richtlijnen van de verbindende communicatie lagen als het spiekbriefje bij klaverjasbeginners, naast iedereen zodat er tussendoor weer even naar gekeken kon worden. En zo ontdekten we  al gauw dat er achter het ingebrachte feit, een heel ander gevoel lag. Dat het helemaal niet om de oplossing gaat maar over dat gevoel, dat voor iedereen zo herkenbaar was. Wel gekleurd door de functie die je in het Hospice hebt; een vrijwilliger heeft een andere blik en dus een andere inbreng dan een coördinator maar het gevoel bleek hetzelfde. Onmacht, angst, boosheid, hulpeloosheid- het kwam allemaal voorbij en zoals bij elkaar opgetelde butsen extra zeer doen zo geeft gedeelde smart ècht lucht en licht.
Er werd openhartig gepraat, we hadden niets op te houden; gewoon vrouwen die zich aan hetzelfde weiden: het Hospice. Nee, aan mensen die dood gaan zoals wij dat allemaal gaan doen en dat roept natuurlijk ook veel op. De valkuil is dat we proberen “goed te maken”. Dat we, ook wat niet goed is, goed willen maken en als dat niet lukt- en dat is vaak zo- dan hebben we de neiging om ons schuldig te voelen. Alsof wij er persoonlijk verantwoordelijk voor zijn dat het sterven goed verloopt. Maar natuurlijk zien we gaandeweg ook dat de ziekte en de dood van een gast niet ònze ziekte en ònze dood is.
Dat iedereen zijn eigen weg moet gaan en dat we dat ook bij hen moeten laten. Ook als het om jonge mensen gaat of om kwetsbare mensen en ook als er nog kleine kinderen zijn. Als mensen in het reine komen met onafgemaakte zaken en ook als ze die zaken niet oppakken of boos sterven.
Ik merk dat ik het heel erg fijn vind om hier zo uitgebreid over te praten met elkaar en te horen wat een ander raakt en waar een ander soms van wakker ligt, om huilt.
De herkenning maakt sterk, dat zie ik gebeuren. Als je je geraakt voelt omdat iemand boos op je wordt, je in jouw ogen onheus bejegent en je hoort dat dat gevoel heel gewoon is - dat anderen dat ook hebben-  dan voelt dat goed. En het is ook goed als een ander je vertelt dat hij een andere, soms beter werkende manier heeft.
We worstelen soms wat af maar leren zoveel van onze gasten en van elkaar.
Wordt vervolgd, wordt gelukkig altijd weer vervolgd….


Column overzicht
Webdesign en sponsoring door RETO Copyright 2019, Stichting Hospice De Luwte