Hospice De Luwte De Luwte Thuis


Hospice De Luwte in Soest

Mara

Geplaatst op 01-04-2009.

2003: ze zaten allebei in het onderwijs en toen hij wat vermoeider was dan anders, leek het een kwestie van het gewoon uitzingen tot de volgende vakantie. Toen die echter niet afdoende bleek, moest er verder gekeken worden. Het leek op een longontsteking en er werd onderzoek gedaan in het ziekenhuis, waar hij inmiddels was opgenomen.

Na een hoop onduidelijkheid blijkt er een tumor te zitten tussen de longen en het hart. Hij krijgt geen chemo of bestraling maar een andere behandeling, die niet helpt. Het blijft onduidelijk en hij knapt niet op. Er gaan dingen fout en dat frustreert.

Ze vertelt me haar verhaal, nu 5 jaar na zijn overlijden, met een gedrevenheid voor details en voor wat niet goed ging. Dat zit dus diep. Ze vertelt het vanuit zijn perspectief, een andere manier lijkt er niet te zijn. Ze ontroert me omdat zelfs als haar tranen komen, deze voor hem zijn en niet één keer voor haar zelf.

Hij krijgt chemo maar dat werkt niet en dus krijgt hij bestralingen, extreem zwaar. Hierdoor raakt hij ernstig vermoeid. Het is inmiddels een hete zomer en de bestralingen zijn eindelijk afgelopen. Ze stelt hem voor om naar zijn broer te gaan in België voor een paar dagen. Hij heeft daar geen zin; is moe en heeft het erg koud. Maar ze gaan, ze logeren in een caravan en eigenlijk doet hij niet meer dan de dagen doorkomen. Hij rijdt, op haar verzoek, zelfs nog een stuk naar huis. Alles lijkt nog steeds gericht op beter worden: “het is nu wel zwaar maar als het eenmaal voorbij is, komt het allemaal weer goed!”

Ze heeft het moeilijk als ze praat over die paar dagen in België: “ik had het niet moeten doen, hij had lekker thuis moeten blijven”. Dat zij het misschien nodig had om door te kunnen, daar rept ze met geen woord over en waarschijnlijk heeft ze daar ook nooit aan gedacht.

Ze praten niet over de dood of hoe het moet als het mis gaat, het zijn geen praters en ondanks dat het steeds slechter gaat, gaat het toch nog over beter worden. Eén keer vraagt ze hem: “en àls het nou mis gaat?” en hij antwoordt: “Ik heb het goed gedaan”.

Dan horen zij dat hij stervende is. Op een avond kijken zij op T.V. naar sport, samen in alle rust en ontspanning en dan kan zij hem zeggen dat ze blij is dat ze zijn vriendin was en zijn vrouw.

Op de dag dat hij zou thuiskomen, belt hij zelf naar huis en vraagt of zij, met hun twee dochters naar het ziekenhuis wil komen. Dan wéét ze dat hij gaat sterven en ze blijven bij elkaar die hele dag. Ze hebben het goed met elkaar en het wordt bijna gezellig. Om tien over zeven in de avond sterft hij.

Ik  heb het haar niet gevraagd maar wel gedacht: ze moet wel heel veel van hem gehouden hebben.

Ze heeft alles gedaan zoals hij het wilde en dat is voor haar heel belangrijk. Dit deed ze ook bij haar schoonmoeder, schoonvader en vader; ze zijn allemaal gestorven en ze heeft ze geholpen om dit te doen zoals zij dat wilden.

Ik wil in het Hospice ervoor zorgen dat de dingen gaan zoals de gasten het willen; dàt wil ik doen! Ik ben heel veel verdrietig geweest maar nooit ongelukkig, ik ga minstens 94 worden en alles uit het leven halen wat er in zit. Alles van mijn meiden meemaken.

Het werken in het Hospice brengt mij zoveel, ik heb er 60 vriendinnen bij. Ik hoef me hier niet te bewijzen, hier is iedereen zoals ‘ie is. Je kunt hier voor 1000 % jezelf zijn.
Voor haar is het huis een kado zoals zij een kado is voor het huis
.

Marja van der Vorst is coördinator van Hospice De Luwte. Het hospice is bereikbaar via tel. 035 6039450 of 0630 087779 (coördinator). E-mail info@hospicedeluwte.nl. Zie ook de website: www.hospicedeluwte.nl


Column overzicht
Webdesign en sponsoring door RETO Copyright 2019, Stichting Hospice De Luwte