Hospice De Luwte De Luwte Thuis


Hospice De Luwte in Soest

Herdenken en bedenken

Geplaatst op 01-01-2008.

Vorige week hebben we met z’n allen naar de documentaire gekeken die over het Hospice is gemaakt door RTV Baarn.
Iedereen die in het huis met de gasten werkt, het bestuur en het comité van aanbeveling. Èn niet te vergeten: de familie van de gasten die in de documentaire voorkwamen.
Een indrukwekkende avond, op een groot scherm zagen we iedereen voorbij komen en zijn verhaal vertellen.
Het greep me naar de keel en in zo’n geval moet ik huilen, gelukkig was ik daar niet de enige in..
Het was een geweldig samenzijn dat we hebben afgesloten met het heffen van een goed glas. Als grote verrassing bleek dat de vrijwilligers geld hadden ingezameld en Annemarie en mij een prachtige steen cadeau deden; versteend lavahout van ca. 12 miljoen jaar oud. Wat kan ons meer doen relativeren dan dat…
Ook was er een mooie kristal voor elke gastenkamer.
En voor wie het niet weet; deze gulle gevers werken om niet in ons huis!
Wat een prachtige locatie; Drakenburg in Baarn, we hebben het er goed gehad.
Gisteren hadden we de eerste avond waarin we stilstonden bij de gasten die in ons huis hebben geleefd en zijn gestorven.
Er waren veel mensen; familieleden en vrienden van de overleden gasten, vrijwilligers, verpleegkundigen en Annemarie en ik.
Het was een fijne avond; niet te zwaar, slechts zo zwaar als nodig.
Het was indrukwekkend om de namen te horen van alle mensen die in De Luwte zijn overleden. We hebben ze zo goed gekend, hoe kort ze er ook waren.
Een kwestie van iemand echt zien.
Dat is best moeilijk; iemand echt zien. In het dagelijks leven lopen we zo vaak langs elkaar heen. Soms komt iemand even in jouw gezichtsveld en pas dan kijk je echt.
Maar zelfs dan nog vertroebelt je blik alweer snel omdat je dan weer direct een oordeel hebt over iemand.
Vaak zonder eerst eens goed te kijken…
Ik neem mij wel eens voor, ’s ochtends bij het opstaan, om een dag echt aandacht te besteden aan de mensen die ik die dag tegen kom. En om dan ook nog aardig tegen hen te zijn. Wonderlijk om te zien hoe snel mensen dan ook direct aardig tegen mij zijn!
Er is blijkbaar maar weinig voor nodig, vreemd dat ik dan eigenlijk niet altijd aardig ben; ik maak het mezelf er zoveel makkelijker mee!
Maar goed; de gasten hebben we echt gezien en van de familie kregen we hiervoor lieve woorden en complimenten. We waren er blij mee en het maakte de sfeer bijzonder.
Na afloop was er de gelegenheid om iets met elkaar te drinken en het deed mij heel goed dat iedereen hier ook gebruik van maakte.
Er werd me wat afgekletst, en ja alweer onder het genot van een goed glas. ( dit kon wijn zijn of een glaasje jus)
Het was gezellig en er werd gehuild, ook nog na afloop maar het maakte niet uit; we waren onder elkaar en dan kan dat.
Iedereen ging met een goed gevoel huiswaarts en daar gaat het om: dat we weer door kunnen, sommigen nog met pijn, anderen al met een vermoeden van de mooie herinneringen die hopelijk blijven..


Column overzicht
Webdesign en sponsoring door RETO Copyright 2019, Stichting Hospice De Luwte