Hospice De Luwte De Luwte Thuis


Hospice De Luwte in Soest

Contact

Geplaatst op 01-03-2008.

Ik deed niet de intake en leerde hem dus pas later kennen, Beter gezegd; ik hoorde over hem vóór ik hem had gezien.
“Wat een aardige man, zo charmant, altijd vriendelijk, 61 jaar getrouwd”.
En ik zag direct dat het klopte; een aardige, charmante, vriendelijke man die altijd zijn vrouw in zijn buurt had. Ja, vind je het gek: 61 jaar getrouwd!
Hij vertelde dat hij aan zijn huisarts had gevraagd wat het moeilijkst was van doodgaan en ze waren het erover eens geworden, afscheid nemen van je vrouw; dat was het allermoeilijkst.
Hij was veel in de huiskamer en heel veel in de tuin, praatte makkelijk ( ondanks de zuurstof die hij nodig had ) en was werkelijk altijd goedgestemd.
Het praten over doodgaan vond hij niet moeilijk, het emotioneerde hem soms wel maar hij ging het gesprek hierover niet uit de weg. Zijn vrouw was rustig en genoot met hem, elke minuut van de dag. Het leek hun manier van afscheid nemen, gewoon rustig aan en met open vizier. Geen tijd verspillen aan nare dingen maar tomeloos genieten. Dat hadden ze blijkbaar van elkaar geleerd in die 61 jaar.
Zijn vrouw was altijd in de buurt, ze at vaak mee en voegde zich, schijnbaar moeiteloos, in het dagelijks leven van het Hospice.
Zij nam, net als haar man, de situatie zoals hij was.
Als je bij hem kwam, reageerde hij zo enthousiast, blij eigenlijk, dat je er soms gewoon een beetje verlegen van werd!
Het is gek maar pas nu, nu hij nog maar net is overleden, vraag ik me af wat hij eigenlijk deed in zijn werkzame leven; vast iets met mensen.
De vrijwilligers en verpleegkundigen in huis vonden het fijn om voor hem te mogen zorgen.
Veel van hen hadden iets bijzonders met hem; dat kwam volgens mij omdat hij de gewoonte had om je hand te pakken als je bij hem kwam. Net alsof hij je daarmee iets teruggaf.
Vrijdag liep ik bij hem binnen, zijn vrouw en zijn dochter zaten rustig bij hem.  We hadden het er even over dat het minder goed met hem ging; dat het nu toch wel heel snel ging.
Ik vroeg hem of hij bang was, hij verstond: of hij warm was. Toen ik hem hierop wees moest hij glimlachen maar gaf wel antwoord: “ja, hij was bang”.
Hand in hand..
Echt contact en dat raakte me, zoals zo vaak. Een wonder dat je zo dicht bij iemand mag komen op het laatste stukje van zijn leven en dat het helemaal niet moeilijk meer is om de juiste vragen te stellen en echt contact te krijgen.
Zo bijzonder dat je heel even, in één ruimte zo heel dicht bij elkaar bent: vier mensen die een stuk met elkaar optrekken en dan weer allemaal hun eigen weg gaan. Allemaal een ervaring rijker… ik moest er even van slikken en was er van onder de indruk.
Hij overleed de volgende dag, zijn vrouw en zijn dochter waren bij hem. Hij was helder tot op het laatste moment en waarschijnlijk ook aardig, charmant en vriendelijk tot op het laatste moment.
Het was bijzonder om hem te kennen.

Marja van der Vorst is coördinator van Hospice De Luwte. Het hospice is bereikbaar via tel. 035 6039450 of 0630 087779 (coördinator). E-mail info@hospicedeluwte.nl. Zie ook de website: www.hospicedeluwte.nl

 


Column overzicht
Webdesign en sponsoring door RETO Copyright 2019, Stichting Hospice De Luwte