Hospice De Luwte De Luwte Thuis


Hospice De Luwte in Soest

Marjoleintje

Geplaatst op 01-07-2008.

Wat leeftijd betreft zitten we dicht bij elkaar, dat zag ik al direct toen ik bij haar thuis kwam voor een kennismakingsgesprek. Een krachtige, nog jonge vrouw met één zoon die ook alweer zijn eigen gezin heeft en een broer van bijna dezelfde leeftijd als haar zoon.
De ziekte was, na twee jaar, teruggekomen en dan ook gelijk hevig.
Ze ziet geel, heeft een zware stem en een volle, gulle lach.
Omdat ze absoluut haar familie niet wil belasten met haar ziekte, wil ze wel graag bij ons in het hospice komen.
Vanaf de dag dat ze bij ons komt, vult ze de huiskamer; goedlachs en met altijd wel een verhaal dat verteld moet worden. En humor, vooral die humor; daarmee trekt ze mensen aan en houdt ze vast. Zoals ze ook het leven vasthoudt, in haar hoofd weet ze hoe het zit maar het is zo dubbel. Het ene moment praat ze over haar eigen dood alsof het haar niet raakt, het volgende moment heeft ze het gevoel dat ze weer haar lange haar kamt, haar korte rok aantrekt, de lippen stift en op de fiets springt om de stad in te gaan: vrijheid..
Die ze echter helemaal niet meer heeft, haar haar is door alle ellende allang niet meer lang maar heel kort. De kleren die ze draagt, passen niet goed meer om haar vermagerde lijf maar haar lach blijft.
Op een ochtend kan ik degene met wie ik zit bellen niet meer verstaan omdat er binnen luidkeels gezongen wordt: Marjolein die voorzingt wat ze op de bruiloft van haar zoon en schoondochter heeft gezongen..
Ze kan goed met iedereen opschieten, ook met de andere gasten; er valt altijd wel wat te lachen als ze in de buurt is! Als ze wat later aan tafel is dan de anderen, zegt de enige mannelijke gast: “roep Marjoleintje even, zeg maar dat ik ook al aan tafel zit, dan komt ze wel”.
Ze kan,  af en toe, de juiste woorden niet meer vinden: “Het is een chaos in mijn hoofd”, verzucht ze. En ze wordt vreselijk moe, zo erg dat ze het bezoek, dat ze veel krijgt, eigenlijk niet meer verdraagt.
En, wie er ook op haar wacht, ze komt steeds minder vaak aan tafel eten.
De verwarring komt en het wordt steeds moeilijker om de dingen op haar eigen manier te doen. Op heldere momenten zegt ze dat ze bang is om uitgelachen te worden en dus lacht ze maar gauw als eerste om haar vergissingen.
Ze geeft steeds meer toe en laat dingen aan anderen over die ze voorheen niet voor mogelijk had gehouden. Ze is bijzonder; sommige mensen geven je het gevoel dat je speciaal bent, en dat gevoel geven ze dan aan iedereen. Dat deed ze.
Ze heeft het nu nodig, het krediet dat ze hiermee heeft opgebouwd, ze kan nu immers niet veel meer geven en keert steeds meer in.
Haar angst is niet nodig, we zullen niet om haar lachen- daarvoor hebben we veel te veel respect voor haar- we zullen liefdevol om haar heen staan, net achter haar familie.
We zullen dwars door alles heen de vrouw zien die ze was- en die wij niet hebben gekend- korte rok, een gulle lach op haar gestifte lippen: op weg naar de stad, naar de vrijheid!
Laat het stuur maar los, Marjolein en ga…

Marja van der Vorst is coördinator van Hospice De Luwte. Het hospice is bereikbaar via tel. 035 6039450 of 0630 087779 (coördinator). E-mail info@hospicedeluwte.nl. Zie ook de website: www.hospicedeluwte.nl


Column overzicht
Webdesign en sponsoring door RETO Copyright 2019, Stichting Hospice De Luwte