Hospice De Luwte De Luwte Thuis


Hospice De Luwte in Soest

“Vanuit de Luwte”

Geplaatst op 01-02-2007.

Het is druk in het Hospice, er zijn al veel gasten geweest en ook overleden.

Toen het alleen nog maar op papier bestond, dachten wij dat we redelijk goed wisten wat ons te wachten stond. Nu is het toch anders; het blijkt opeens wel een verschil te zijn dat het niet meer gaat over een gast die je nog niet kent. Nu gaat het over mensen die je leert kennen, zelfs als ze er maar heel kort zijn. Het is vaak heel intensief wat je met elkaar meemaakt en als de maskers afvallen, zie je zoveel aan mensen af.

Veel familieleden in huis, vaak verdrietig maar soms ook heel gezellig en er zijn al heel wat pannen soep doorheen gegaan.

Soms lopen we elkaar nog wat in de weg en we nemen ook nog wel eens iets teveel ruimte in.�Verpleging en vrijwilligers moeten zo hier en daar nog matchen en we moeten af van het idee dat we persé iets moeten doen voor de gast. In de machteloosheid die je soms voelt, heb je al snel de neiging om te handelen en om op te lossen. Het is niet makkelijk om te erkennen dat bij het sterven de handen leeg zijn en dat dat ook maar gewoon zo moet blijven.

Er staat in de keuken een grote keukentafel en die zit vaak vol mensen, er wordt gelachen, er worden anekdotes verteld en er worden onzekerheden en angsten uitgewisseld.

Soms schuiven er hele families aan en wordt er gauw nog een pan soep gemaakt en broodjes gesmeerd.

Aan deze tafel wordt de familie opgevangen en ook de vrijwilliger die net iets heel moeilijks heeft meegemaakt. Het loopt allemaal door elkaar en soms, als het echt te gortig wordt, wijken de vrijwilligers en verpleegkundigen uit naar het kantoor zodat de familie de ruimte krijgt die ze nodig heeft.

Het waren hectische tijden en ik was blij dat ik er even tussenuit kon, naar Rome.

Rome, een stad met eeuwenoude bezienswaardigheden. Daar probeer je je een beeld bij te vormen; wie hebben hier geleefd en hoe hebben ze hier geleefd?

De eeuwenoude opgravingen, ze hebben alles overleefd. In zo’n omgeving ga je je steeds nietiger voelen, een schakeltje in de ketting van oneindigheid.

Hoe gingen de mensen daar in die tijd dood? Stond er om hen ook een kring van vrijwilligers die zorg op maat probeerde te leveren?

Vast niet en dat relativeert: wat rest zijn de stenen…

Op dat filosofische punt aangekomen, ben ik waarschijnlijk toch iets te veel gaan mijmeren. Ik, en met mij ook mijn vier medereizigers, misten ons vliegtuig vanuit Rome naar huis. Kijk, dan heb je het helemaal niet meer over oneindigheid en andere hoogdravende zaken. Dan heb je het alleen nog over nieuwe vliegtickets, wat gaat dat kosten en hoe kom je van Brussel naar Rotterdam, waar je auto geduldig staat te wachten.

Het is allemaal goed gekomen, ik ben weer terug in het Hospice en zie hoe er lijn inkomt en hoe iedereen zo langzaam maar zeker zijn plek vindt.

Marja van der Vorst is coördinator van Hospice De Luwte. Het hospice is bereikbaar via tel. 035 6039450 of 0630 087779 (coördinator). E-mail info@hospicedeluwte.nl. Zie ook de website: www.hospicedeluwte.nl

 


Column overzicht
Webdesign en sponsoring door RETO Copyright 2019, Stichting Hospice De Luwte