Hospice De Luwte De Luwte Thuis


Hospice De Luwte in Soest

Derk Das blijft altijd bij ons

Geplaatst op 01-04-2007.

Dit is de titel van een prachtig boek over verlies. Het is een kinderboek maar ik denk dat iedere volwassene veel kan leren van dit verhaal.
Derk is een oude das die voelt dat hij gaat sterven. Hij heeft daar zelf niet zoveel moeite mee. De dieren om hem heen, echter, weten er niet zo goed raad mee. Als het zover is, trekt Derk zich terug in zijn hol. Hij hangt een briefje aan de ingang van zijn hol waarin hij afscheid neemt van zijn vrienden; sterven doet hij alleen. Zijn vrienden voelen zich buitengesloten; ze hadden hem zo graag willen helpen en willen bijstaan.

Ze komen bij  elkaar om te treuren over het verlies van Derk.
Ze huilen en weten niets anders te bedenken dan dicht bij elkaar te blijven en elkaar verhalen te vertellen over Derk.
Zo leren zij dat Derk altijd bij hen zal blijven; in de verhalen en in alles wat Derk hen geleerd heeft. Omdat Derk daardoor een stukje van henzelf is geworden.

Ik ken het verhaal al heel lang; vanuit de tijd dat ik het verhaal van Derk zelf heel hard nodig had om van te leren.
Nu heb ik altijd aangenomen dat Derk een man was, tot vandaag..
Wij hadden in het Hospice een Derk Das.
Toen ze kwam en wij wat formaliteiten met haar doornamen, zei ze: `vooruit; eerst de papieren en dan……..genieten`
En genieten deed ze. Van de kamer, de kleur van de gordijnen, de mensen om haar heen en van alle, tot dan toe verborgen, kwaliteiten van sommige vrijwilligers.
Zo kreeg ze schoonheidsbehandelingen, massages, hand- en voetinwrijvingen, ze schilderde in alle rust met iemand. Heel soms kwam ze, helemaal mooigemaakt, beneden in de woonkamer zitten.
Ze had altijd iets te vertellen, boeiende verhalen over alles wat ze in haar leven had meegemaakt.
En toen ging het minder goed en als een echte Derk Das trok ze zich terug, in zichzelf. Steeds iets minder bereikbaar voor de mensen om haar heen.
En dat vonden die mensen moeilijk.  Zij wilden helpen, handelen en meedoen. Vriendelijk doch resoluut wees ze alles van de hand. Er hing dan wel geen briefje aan de deur van haar kamer maar de boodschap was duidelijk: laat mij maar met rust. Eén keer, in het donker van de nacht zei ze: `wil je me vasthouden` en ze trof iemand die dat kon; vasthouden zonder vragen, zonder woorden.

Ze werd vastgehouden zonder enig voorbehoud, precies zo lang als zij dat wilde.
En in het licht van de morgen trok zij zich weer terug, want sterven deed ze alleen.
Wij, de mensen om haar heen, kwamen bij elkaar en vertelden elkaar verhalen; soms waren we ontroerd of onmachtig, maar allemaal hadden we door dat we van haar hadden geleerd. Dat ieder sterft op zijn eigen manier en dat niets meer doen soms de grootste dienst is die je iemand kunt bewijzen. Dat vasthouden ook met losse handen kan.

Bedankt mevrouw “Das”!


Column overzicht
Webdesign en sponsoring door RETO Copyright 2019, Stichting Hospice De Luwte