Hospice De Luwte De Luwte Thuis


Hospice De Luwte in Soest

Sprakeloos

Geplaatst op 01-11-2007.

Soms ontmoeten we mensen die sprakeloos zijn, ze kunnen geen woorden meer vinden of ze kunnen niet meer de juiste woorden  vinden.
Ze spreken niet meer omdat ze boos zijn, miskend, eenzaam of onveilig.
Soms zijn mensen beschadigd door hun ziekte en heeft dat ze woordloos gemaakt.
Ook in het hospice ontmoeten we mensen die sprakeloos zijn of die een andere taal lijken te spreken dan de onze. Het is dan aan ons om het juiste woord te vinden of het juiste gebaar; de juiste toon. Daar kun je geen afspraken over maken en er zijn ook geen foefjes voor. Je hebt dan alleen jezelf als middel om iemand toch te bereiken.
Je moet lef hebben om, zonder woorden te gebruiken, een goed gesprek te voeren met iemand.
Dat is niet altijd makkelijk want soms moet je veel van jezelf weggeven om het een gast naar de zin te maken.
Wat je weggegeven hebt, moet je ook op de één of andere manier weer terug zien te krijgen en dat moet je dan zelf aangeven.
Voor gasten en werkers geldt hetzelfde; als je goed naar elkaar kijkt en je probeert af te stemmen op elkaar, heb je helemaal niet zo veel woorden nodig.
Dan zie je of iemand vrolijk is of boos, bang of ongemakkelijk en dan is vaak een gebaar genoeg om er voor te zorgen dat iemand zich weer prettiger voelt.
Je moet wèl durven want om dit op te kunnen merken, moet je stil zijn in jezelf en alleen maar kijken en luisteren en niet in de verleiding komen om alles weer te bedekken onder een deken van woorden.
Er is hier een poosje een meneer geweest die, door een beschadiging, geen woorden meer had. Hij had een prachtige mimiek, naar hem mòest je wel kijken.
Het was in de zomer en als hij zijn bed uitkwam, ging hij naar de tuindeuren, spreidde zijn armen, slaakte een gelukkige kreet en omarmde de wereld en het leven met een tevreden glimlach. Ik probeerde me vaak voor te stellen hoe het geweest zou zijn als hij nog “gewoon” , had kunnen praten . Ik stel me er het volgende bij voor: “ Goeiemorgen allemaal, weertje he? De tuin ligt er ook weer lekker bij.”
Het is gek maar zelfs als ik dit schrijf, voel ik het verschil; het één spreekt een andere laag aan dan het ander. Bij het woordloze wordt je hart geraakt en trekken je mondhoeken als vanzelf omhoog. Bij de woorden worden je hersenen geraakt en ga je over tot de orde van de dag.
Maandag waren wij in het hospice sprakeloos, onze B.S-er overleed. Verbijsterd  bijna waren we; zo plotseling en onverwacht. Een niet zo slimme gedachte want we zaten er bovenop en keken ernaar. Hij was er echter zo lang en was altijd in de huiskamer en dat maakte hem toch speciaal. Er was een groot gevoel van saamhorigheid, zoals dat bij elk overlijden is.
Op het moment dat ik dit schrijf, is het sprakeloze weer omgezet in gekakel. We vatten in mooie volzinnen samen wat er gebeurd is en hoe en wanneer.
Diep in mijn hart verlang ik een beetje terug naar het moment van sprakeloosheid, waarin we onze eigen en elkaars kwetsbaar en onmacht zo luid en duidelijk voelden…


Column overzicht
Webdesign en sponsoring door RETO Copyright 2019, Stichting Hospice De Luwte