Hospice De Luwte De Luwte Thuis


Hospice De Luwte in Soest

Documentaire…

Geplaatst op 01-12-2007.

Gisteren was ik met mijn zoon Guido op het internationaal filmfestival. We waren daar niet zomaar, er ging iets aan vooraf.
In de zomer van 2005 en 2006 werkte Guido in Zuid-Afrika in een project voor weeskinderen met aids. Een onveilige plek, iets dat ik mij gelukkig op dat moment niet echt realiseerde. In 2006 is er over dit project een documentaire gemaakt en deze is vertoond op het filmfestival.
De dood speelt in de documentaire een grote rol; net als bij ons maar toch weer zo heel anders.  Waar wil ik sterven, wie wil ik om mij heen hebben en wordt er wel goed voor mij gezorgd. Het zijn niet de vragen die daar in de mens opkomen. Het was een zeer indrukwekkende film en de zaal huilde. Na afloop beantwoordde de “moeder” van het project vragen. Toen iemand uit de zaal vroeg wat wij kunnen doen om te helpen, had ik verwacht dat ze een bankrekeningnummer zou noemen. Dat deed ze niet maar ze legde uit dat de dood universeel is en dat afscheid daar net zo zwaar is als afscheid hier. Helpen kan door in gedachten bij de moeders daar te zijn en door ze eens een brief of een kleinigheidje te sturen. Er zijn daar mensen die nooit iets voor zichzelf hebben gekregen. Ook daar vrijwilligers die zich belangeloos blootstellen aan erger dan erg.
“Angels in the dust” : hij heeft daar geen prijs gewonnen maar heeft mij diep in mijn hart geraakt.
Ook over ons huis is een documentaire gemaakt, hij wordt in december en januari uitgezonden door RTV Baarn. Ik denk dat het een mooi beeld geeft over ons huis en hoe wij ons tot de dood willen verhouden. Steeds waren Annemarie of ik aanwezig tijdens het filmen en ook hier heb ik, terwijl er gefilmd werd, stiekem gehuild. Gewoon omdat sommige dingen zo ontroerend zijn maar ook omdat ik soms zo trots was op wat we tot nu toe hebben bereikt met elkaar.
Dezelfde trots die de mensen van het project in Afrika ook voelden toen ze voor het eerst hun documentaire zagen. Daar ligt dus zomaar een verbinding tussen Soest en Zuid-Afrika!
Mag ik het jaar met u afsluiten?
Dat kan niet anders dan te beginnen met dank uitspreken: dank aan de gasten, omdat wij van zo dichtbij met ze mee mochten lopen. Aan de families, om het vertrouwen dat ze zomaar in ons hadden.  Aan de vrijwilligers omdat ze het gewoon maar doen, en ik verzeker u: dat is niet altijd makkelijk! Aan de verpleegkundigen en verzorgenden voor hun tomeloze inzet en aanpassingsvermogen. Aan Annemarie, gewoon omdat ze er weer is. Aan het bestuur; voor het loslaten en overdragen en aan alle mensen die ons een warm hart toedroegen of een gift gaven.
Ik vond het soms zwaar; heb menigmaal getwijfeld of ik dit wel kan, of ik wel goed genoeg ben. Ik vond het ook mooi en boeiend; heb veel dingen gedaan waarvan ik nooit heb geweten dat ik het kon.
Een beetje alleen jaar maar ook zo ontzettend leerzaam, het volgend jaar ga ik weer meer samen. Dat zal niet vanzelf gaan maar oh wat zal ik er ook van genieten. En dat hoop ik ook voor u allemaal: dat u mag samengaan en mag genieten.
Vergeet u, in Baarn, niet te kijken naar de documentaire die RTV Baarn heeft gemaakt over De Luwte; een mooie en veilige plek waar het, ondanks alles, goed toeven is.
Wij zijn dankbaar dat we op het juiste moment op de juiste plek waren!


Column overzicht
Webdesign en sponsoring door RETO Copyright 2019, Stichting Hospice De Luwte